Sunday, May 24, 2009

The India 10 Rupee Coin

Yesterday, my mother brought a Rs.10 coin. I pounced on the new coin (I've this relatively new habit of keeping samples of different coins), but was surprised to find the year was shown as '2007'. If the coin was released in 2007, why have I not seen it yet? Anyway, in case you have not seen one yet, here's how the coin looks:



That brings us to the design of coins. What do you think of the design of this one?
Lately, the government has released coins of various denominations that has the picture of a female hand showing the denomination. A raised thumb for Rs.1, two fingers for Rs.2 and a fist (??) for 50p. I find them atrocious. The ones released a bit earlier had two sets of intersecting perpendicular lines (like the one shown above). I don't understand the meaning of that as well (if that dot is a head, then the arms are a bit too long!). And the quality of these coins is so bad that some of them have become quite unrecognisable in 2 years time.

I really loved the older designs. The Rs.2 coin had an interesting shape and map of India (National Integration theme), Re.1 coin had two corn ears and the 50p one had the map of India and the Indian parliament. And remember the rhino on the 25p coin? All coins (except perhaps 25p & 50p) had a very prominent Ashoka Pillar on them. The majestic national emblem of India gives the coins an 'official' look. In comparison, the new ones look like I made them in my backyard mint (no I really don't have one!).

Some time back, I read a blog post by an artist who designed a coin for the Netherlands using only Free Software. The design of that coin is amazing (please read that.. it's overwhelmingly impressive). Every graphic element is designed carefully and has some meaning or reference to Dutch architecture (the theme for the commemorative coin was 'Netherlands and Architecture'). That's how coins are meant to be designed.
And we have coins which have reduced the national emblem to minuscule low quality versions, and show (probably) some one's wife's hands!

PS: I have been fortunate to visit Sarnath and see the Ashoka pillar in it's full majesty. It was a moment of awe, pride and inspiration. If you happen to travel anywhere near (Varanasi, for example), I'd strongly recommend visiting the ruins of Sarnath.

Here's a photo of the Ashoka pillar (what's left of it) that originally carried the 4-lion capital. The pillar capital (the national emblem) has been cut off and is kept preserved in a nearby museum under tight security (and no cameras allowed inside). You can see the engravings on the pillar in this photo.

And here's a photo of us at Sarnath: (the structure behind us is the Dhamek Stupa)

Friday, May 22, 2009

എഡാ, വാഡാ, പോഡാ

തൊട്ടുമുമ്പത്തെ പോസ്റ്റിന് (കണ്ടംപെറ്റി) അനുബന്ധമാണിത്. അതില്‍ പറഞ്ഞ സുഹൃത്തുമായി വീണ്ടും സംസാരിച്ചു. അങ്ങേര്‍ക്ക് വിഷമമുണ്ടാക്കിയ മറ്റൊരു സംഗതി: 'ട vs ഡ'. "ട ഠ ഡ ഢ ണ" എന്നതിലെ സംഗതികള്‍ തന്നെ.
'ട' എന്നതിന്റെ ഉച്ചാരണത്തില്‍ ഒരു കടുപ്പമുണ്ടെങ്കിലും മലയാളികള്‍ അതിനെ 'ഡ' എന്ന് ഉച്ചരിക്കുന്നു എന്നാണ് പരാതി. അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ വാടാ, പോടാ, കുട എന്നതിന് പകരം വാഡാ, പോഡാ, കുഡ എന്നൊക്കെ എഴുതിയാല്‍ പോരേ എന്നാണ് ചോദ്യം! തമിഴില്‍ ഇത്രയൊന്നും 'ട'-കള്‍ ഇല്ലെന്നറിയാമല്ലോ. നമ്മുടെ ലിപിയില്‍ അധികം അക്ഷരങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും നമ്മള്‍ തമിഴിനെ അനുകരിച്ച് അവയെല്ലാം ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല എന്നൊരു തിയറിയും പുള്ളി മുന്നോട്ട് വച്ചു.

നേരത്തേ പറഞ്ഞതുപോലെ, പുതിയതായി മലയാളം പഠിക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്ക് അല്പം ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു പ്രശ്നം തന്നെ!

Monday, May 18, 2009

കണ്ടംപെറ്റി!

കുറച്ചു നാളുകള്‍ക്ക് മുന്പ്, നെടുമങ്ങാട് ജങ്ങ്ഷനിലൂടെ ബസ്സില്‍ പോകുമ്പോള്‍ ഒരു പരസ്യ ബോര്‍ഡ് കണ്ടു:
കണ്ടെംപെററി റോപ്പ് ഡാന്‍സ്
താഴെ കുപ്പായമിടാത്ത ഏതാനും നര്‍ത്തകരും! എന്താണീ 'കണ്ടെംപെറ്റി' നൃത്തം എന്നാലോചിച്ച് പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് ബോധോദയമുണ്ടായത് - contemporary എന്നാണ്. 'ററ' എന്നത് 'റ്റ' എന്ന് വായിച്ചുപോയി.

കുറച്ചുകാലം മുന്പ്, മലയാളം പഠിച്ച ഒരു ആന്ധ്രകാരന്‍ സഹപ്രവര്‍ത്തകനുമായി നടന്ന സംഭാഷണം ഓര്‍മ്മ വന്നു. മലയാളത്തില്‍ കൂട്ടക്ഷരങ്ങള്‍ കാരണം ഉണ്ടാകുന്ന ambiguity-യെ കുറിച്ച് പുള്ളിക്കാരന്‍ കാര്യമായി വാദിക്കുകയായിരുന്നു. നമ്മള്‍ മലയാളികള്‍ക്ക് വളരെ സ്വാഭാവികമായി തോന്നുന്നതും, എന്നാല്‍ പുതുതായി ഭാഷ പഠിക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്ക് പ്രയാസമുണ്ടാക്കുന്നതുമായ കൂട്ടക്ഷരങ്ങളായിരുന്നു മിക്ക ഉദാഹരണങ്ങളും.
'ഝ' എന്നെഴുതിയാല്‍ എങ്ങനെ വായിക്കും എന്നതായിരുന്നു ഒരു ചോദ്യം. സാധാരണ കൂട്ടക്ഷരങ്ങള്‍ പോലെയാണെങ്കില്‍ 'ത + ധ' എന്നോ 'ത + ഡ' എന്നോ വായിക്കേണ്ടി വരും. 'ഈ ചിഹ്നം ഇങ്ങനെയാണ് ഉച്ഛരിക്കേണ്ടത്, അത്രതന്നെ' എന്ന വാദം സമ്മതിക്കണമെങ്കില്‍ കൂട്ടക്ഷരങ്ങള്‍ എന്ന concept ഉണ്ടാകരുത് എന്നാണ് അങ്ങേരുടെ പക്ഷം.
നേരത്തേ പറഞ്ഞതുപോലെ പുതുതായി മലയാളം പഠിക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്ക് ഇത് പ്രയാസമുണ്ടാക്കുമെന്ന് സമ്മതിക്കാതെ വയ്യ.

PS: ഈ പറഞ്ഞ സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ സുന്ദരമായി മലയാളം സംസാരിക്കുകയും വായിക്കുകയും ചെയ്യും. കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്നവരെല്ലാം പലപ്പോഴും മീറ്റിങ്ങുകളില്‍ പോലും മലയാളത്തില്‍ സംസാരിച്ചാല്‍ പിന്നെ വേറെ വഴിയില്ലല്ലോ!

PPS: ലിപി പരിഷ്കരണത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു ലേഖനം ഇവിടെ.

Friday, May 8, 2009

ബ്ലാക് ഡാലിയ

ബ്ലാകു് ഡാലിയ കണ്ടിറങ്ങിയതേയുള്ളൂ.. തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്, ഞാന്‍ പൊതുവേ ഇത്തരം സിനിമകള്‍ കാണാറില്ല. 'സുല്‍ഫിക്കര്‍' എന്നപരനാമത്തില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ലോലന്‍ എന്ന സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ ആക്രാന്തം മൂത്ത് എന്നെ വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയതാണ്.

സിനിമയെ കുറിച്ച് കേട്ടുകാണുമല്ലോ? അഡ്വ. ബാബുരാജ് ആണ് കഥ, തിരക്കഥ, സംഭാഷണം, സംവിധാനം, അഭിനയം മുതലായ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ നിര്‍വഹിച്ചിരിക്കുന്നത്. ബാബുരാജിനെ അറിയില്ലേ? നമ്മുടെ വാണി വിശ്വനാഥിന്റെ ഹസ്സ്! സ്ഥിരമായി തല്ലുകൊള്ളി പോലീസുകാരനായോ, ഡയലോഗധികമില്ലാത്ത ഗുണ്ടയായോ ഒക്കെ മലയാളസിനിമകളില്‍ 'തിളങ്ങുന്ന' താരം. എന്തായാലും, ഇതുവരെ എനിക്ക് പുള്ളിയോട് വലിയ വിരോധമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.. ഇതു വരെ!

സിനിമയുടെ പേര് കേള്‍ക്കുമ്പോഴേ എന്തെങ്കിലും പന്തികേട് തോന്നുന്നുണ്ടോ? ഏതെങ്കിലും ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമയുടെ പകര്‍പ്പാകുമെന്ന് ഊഹിച്ചവര്‍ക്ക് സബാഷ്! ഒന്നല്ല.. രണ്ടെണ്ണം - I know what you did last summer (1997), പിന്നെ Urban legend (1998) ഇതും. പത്തുവര്‍ഷത്തിലേറെക്കാലം മുന്പിറങ്ങിയ സാമാന്യം പേരുകേട്ട രണ്ട് 'ത്രില്ലര്‍' പടങ്ങള്‍. കോളേജ് കട്ടടിച്ച് Urban legend കാണാന്‍ പോയത് ഞാന്‍ ഇന്നും ഓര്‍ക്കുന്നു.

സിനിമക്ക് പോകുന്ന വഴിക്ക് ലോലന്‍ പറയുകയായിരുന്നു - "ദൈവമേ, ഏതെങ്കിലും കൊള്ളാവുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമ ഇവന്‍മാര്‍ അതു പോലെ കോപ്പിയടിച്ചതായാല്‍ മതിയായിരുന്നു!" കഥയും രംഗങ്ങളും എല്ലാം I know what.. പോലെ. പിന്നെ, 'I know...' എന്നെഴുതിവക്കുന്നതിന് പകരം 'Black Daliya' എന്നാണെന്ന് മാത്രം. കൊലയാളിയെ ഉദ്ദേശിച്ച് ആക്രോശിക്കുന്ന Jennifer Love Hewitt-ന്റെ സീനും, അവസാനം ഹാര്‍ബറും, ഫിഷിങ്ങ് ബോട്ടും, ഐസിനിടയില്‍ ശവങ്ങളും, എല്ലാമുണ്ട്. കൊലയാളിയുടെ motive വെളിപ്പെടുത്താന്‍ 'Urban legend' ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു.
കോപ്പിയടിച്ച ചിത്രങ്ങള്‍ കാണുമ്പോള്‍ "ഒരു finesse ഇല്ലല്ലോ" എന്ന് നമ്മള്‍ പലപ്പോഴും വിചാരിക്കറുണ്ട്. ഈ ചിത്രത്തിനെക്കുറിച്ച് എന്തായാലും അങ്ങനെ ചിന്തിക്കില്ല. എന്തൊക്കെയോ കാട്ടിക്കൂട്ടി വച്ചിരിക്കുന്നു. കഥയിലെ 'loose ends' കണ്ടുപിടിക്കുന്നത് ഒരു പ്ലേറ്റ് നൂഡില്‍സെടുത്ത് കെട്ടുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുന്നതുപോലെയായിരിക്കും.


പിന്നെ, സിനിമയിലവിടെയിവിടെയായി മൂന്നാം തരം (ഈ സിനിമ മൂന്നാം തരമാണെന്ന് ഞാന്‍ പറയുന്നില്ല.. പക്ഷേ, ഒരു രണ്ട് രണ്ടര വരും) ആംഗലേയ പ്രയോഗങ്ങളുണ്ട്. കൊലയാളി ജനലില്‍ എഴുതുന്നതിങ്ങനെ: "Take rest. Black Daliya" ഹെന്ത്??
ഇന്റര്‍വെല്‍ എഴുതിക്കാണിച്ചതിങ്ങനെ: "Who's next? Take Rest". ഈ 'take rest' എന്നതിന് ചിത്രത്തില്‍ ഒരു ബന്ധവുമില്ല!
സിനിമ കഴിഞ്ഞ് പേരെഴുതിക്കാണിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വീണ്ടും: 'The hunt continues'. എന്തരാണോ എന്തോ!

സാങ്കേതിക മികവിനെക്കുറിച്ച് പറയാതിരിക്കുകയാണ് ഭേദം. തുടക്കത്തില്‍ 'ടൈറ്റില്‍സ്' എഴുതിക്കാണിക്കുന്നതു മുതല്‍ തുടങ്ങുകയായി substandard quality. സുരേഷ് ഗോപിയെ കാണിക്കുന്ന രംഗത്തില്‍ ഫോക്കസ് പോലുമില്ല. പിന്നെ എല്ലാവരുടേയും മുഖം ഫ്ലഡ്ലൈറ്റടിച്ച പോലെ വെളുത്തിരിക്കും. എന്തായാലും ആദ്യരംഗങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അതു ശരിയായി. ഗാനങ്ങളെല്ലാം മോശം, അനവസരത്തില്‍ അനാവശ്യമായി. Low on style, low on content! 'Attempted style' എന്ന് പറയുന്നതാവും കൂടുതല്‍ ഉചിതം.

ഈ സിനിമയുടെ ഹൈലൈറ്റ്സ്:
1. ബാബുരാജിന് അഞ്ചില്‍ കൂടുതല്‍ സീനുകളും, ഏറെ ക്ലോസപു് ഷോട്ടുകളും, രണ്ടു മൂന്ന് പേജ് വരുന്ന (എല്ലാം കൂടി ചേര്‍ത്ത്) ഡയലോഗുകളുമുള്ള ഏക സിനിമ!
2. അഭിനയപാടവം, നൃത്തം, അതിസൗന്ദര്യം - ഇവയൊന്നുമില്ലാത്ത 11 പെണ്‍പിള്ളേര്‍ മുഖ്യകഥാപാത്രങ്ങള്‍ (പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട.. സീനൊന്നുമില്ല!)
3. സുരേഷ് ഗോപി നായകനല്ല.. പോലീസോ, എന്തിന് ഒരു വക്കീല്‍ പോലുമല്ല.. ആരേയും ഇടിക്കുന്നുമില്ല
4. വാണി വിശ്വനാഥ് വീണ്ടും (വേണ്ടായിരുന്നു!)

ആകെ മൊത്തം: 2 / 10