Tuesday, March 30, 2010

Nisha @ Hotel Pankaj - Rooftop Restaurant


Walking in to the lobby of Hotel Pankj (yes, that's at Statue, opposite to the Secretariat), we were offered three choices - Maya, Nisha & Sandhya. Sounds hot? Just that these are the names of their restaurants. We chose Nisha, the roof-top restaurant.

I won't go on much about the food since it wasn't very good. The pulao wasn't terrible, but wasn't that good either. The food is just okay and not worth the time (or money) it takes to get it. It seemed that people visited this restaurant only to have couple of drinks in peace. Mirinda for the kids, beer for the uncle and whiskey for the dad - that's the way things were flowing.


As for me, I came down with stomach ache and fever the very next day. To be fair, Ashik, who too ate everything we ordered (including the sliced pork with capsicum), was just fine. I guess my hard earned pathogen-burning skills have diminished over the years :(

Note to self: Must have more practice and regain digest-all powers!

നായകന്‍



നായകന്‍ - ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ 'പുതിയ മുഖം'. കലയും ആക്ഷനും സമന്വയപ്പിച്ച വളരെ വ്യത്യസ്തമായ (ആസ് യൂഷ്വല്‍?) ഒരു ചിത്രം എന്ന് ഇന്ദ്രജിത് തന്നെ ഒരു അഭിമുഖത്തില്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. വ്യത്യസ്തമായതുകൊണ്ട് മാത്രം സിനിമ നന്നാവണമെന്നില്ലല്ലോ!

കഥയേക്കുറിച്ച് പ്രത്യേകമൊന്നും പറയാനില്ല. കാര്യമായ കഥയേ ഇല്ല എന്ന് സാരം. ജെ.എസ്. എന്നറിയപ്പെടുന്ന അധോലോക നേതാവിനെതിരെ നായകനായ വരദന്‍ നടത്തുന്ന പകവീട്ടലിന്റെ പോരാട്ടമാണ് ഇതിവൃത്തം. അറിയപ്പെടുന്ന കഥകളിയാചാര്യനായ അച്ഛന് മകനും ഒരു കഥകളി നടനാകണം എന്നയിരുന്നു ആഗ്രഹം. വരദന്‍ കഥകളി വശമായിരുന്നെങ്കിലും അച്ഛന്റെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍ക്കെതിരായി ഇയാള്‍ പുതിയ മേച്ചില്‍ പുറങ്ങള്‍ തേടി ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ കമ്പനിയില്‍ ചേരുന്നു. ഇതിനിടെ, ജെ.എസ്. നടത്തുന്ന ഒരു കൊലപാതകത്തിന് സാക്ഷിയാകേണ്ടി വരുന്ന അച്ഛനേയും സഹോദരിയേയും അവര്‍ കൊലപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതറിഞ്ഞ് ചോരതിളച്ചെത്തുന്ന വരതനെ സ്വാഭാവികമായും വില്ലന്‍മാര്‍ ഇടിച്ച് പഞ്ചറാക്കിക്കളയുന്നു. വിന്‍സെന്റ് കാരണവര്‍ എന്ന ലോക്കല്‍ ഗോഡ്ഫാദര്‍ വരദന്റെ രക്ഷിതാവാകുന്നതോടുകൂടി നമ്മുടെ 'നായകന്‍' ജനിക്കുകയായി. പിന്നെയൊക്കെ ഊഹിക്കാവുന്നതുപോലെത്തന്നെ!

വരദനായി ഇന്ദ്രജിത്തും, വിന്‍സെന്റ് കാരണവരായി തിലകനും വേഷമിടുന്നു. ജെ.എസ്. എന്ന വില്ലനാകുന്നത് സിദ്ദിക്. പോലീസ് കമ്മീഷണറായി ലാലു അലക്സും വരദന്റെ അമ്മാവന്‍/സഹായി/ഉപദേശി ആയി ജഗതിയും അഭിനയിക്കുന്നു. 'നായിക' എന്ന സംഗതി ഇല്ലെങ്കിലും വിന്‍സെന്റ് കാരണവരുടെ മകളായി ധന്യ മേരി വര്‍ഗ്ഗീസ് (തലപ്പാവ്, കേരള കഫേ) അഭിനയിക്കുന്നു. അധികം ആയുസ്സില്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ കഥാപാത്രമായി വിജയരാഘവനുമുണ്ട്. അറിയപ്പെട്ട നടനായിരുന്ന ജോസ് പല്ലിശ്ശേരിയുടെ മകനായ ലിജോ പല്ലിശ്ശേരിയാണ് സിനിമയുടെ സംവിധായകന്‍.


ജെ.എസ്. എന്ന ശങ്കര്‍ ദാസിനെ ('ശങ്കര്‍ ദാസ്' എങ്ങനെ 'ജെ.എസ്.' ആകും എന്ന് ചോദിക്കരുത്, എനിക്കറിയില്ല!) ഒരു മജീഷ്യനായാണ് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. The Prestige എന്ന അത്യുഗ്രന്‍ സിനിമയില്‍ നിന്ന് മോഷ്ടിച്ചതാണീ കഥാപാത്രത്തിന്റെ രീതിയും പിന്നീടുള്ള ചില ട്വിസ്റ്റുകളും. സംഗതി വെളിപ്പെടുത്തി ഞാന്‍ രസംകൊല്ലിയായെന്ന് വിചാരിക്കേണ്ട, ആ കടമ കഥാകാരന്‍/സംവിധായകന്‍ തന്നെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. മോഷ്ടിച്ച ഐഡിയ പാതിവഴിയില്‍ എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞു പുണ്യാളന്‍മാര്‍!
ചിത്രത്തിന്റെ കാസ്റ്റിങ്ങ് പ്രത്യേക പരാമര്‍ശം അര്‍ഹിക്കുന്നു. അത്രക്ക് മോശം. ഏതൊക്കെയോ വഴിപോക്കരെ ഓടിച്ചിട്ട് പിടിച്ച് 'ഡഗ്ലസ്' എന്നൊക്കെ പേരും കൊടുത്ത് കായപ്പെട്ടിയുടെ മുന്നില്‍ നിരത്തിയിരിക്കുന്നു. പലരുടേയും ഡയലോഗ് ഡെലിവെറിയും വളരെ മോശം. കൊച്ചിയിലെ ഗുണ്ടാത്തലവന്‍മാരൊക്കെ ഒന്നാം തരം അച്ചടിഭാഷയിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. പോണി-ടെയില്‍ വച്ച തിലകനെ ആദ്യമായി കാണാനുള്ള ഭാഗ്യവുമുണ്ടായി.

'സ്റ്റൈലിഷ് സിനിമ' എന്നതാണെന്ന് തോന്നുന്നു ഇതിന്റെ കര്‍ത്താക്കളുടെ ലക്ഷ്യം - തലങ്ങും വിലങ്ങും പായുന്ന ക്യാമറാ ഷോട്ടുകള്‍, ചടുലമായ പശ്ചാത്തല സംഗീതം, തെലുങ്കിലെ മഹേഷ് ബാബു (പോക്കിരി, ഒക്കഡു) സ്റ്റൈല്‍ ആക്ഷന്‍ സീക്വന്‍സുകള്‍ എന്നിങ്ങനെ പോകുന്നു. ചുരുക്കത്തില്‍ ഒരു 'ബിഗ്-ബി റീലോഡഡ്' അറ്റംപ്റ്റ്. നായകന്റെ attitude കാണിക്കാനായുള്ള ഷോട്ടുകളാണ് ഏറ്റവും ഹാസ്യം. ഇതിലെ നാട്ടിലും മലേഷ്യയിലുമായി ചിത്രീകരിച്ച ഒരു ഗാനരംഗം കാണുമ്പോള്‍ ഇതുമനസ്സിലാകും. തോക്കുളേന്തിയിരിക്കുന്ന Hitman ഇന്ദ്രജിത്തിനെ കാണിച്ചപ്പോള്‍ തിയേറ്ററില്‍ പൊട്ടിച്ചിരിയും കൂവലും.

'കലയും ആക്ഷനും' എന്ന് പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. കഥകളി വേഷമിട്ടിരിക്കുന്ന നായകന് ഇലയില്‍ പൊതിഞ്ഞ തോക്കെടുത്തു കൊടുക്കുന്നു സഹായി. എന്നിട്ട് വായില്‍ കൊള്ളാത്ത എന്തൊക്കെയോ motivational വാചങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നതോടു കൂടി കവിളുകള്‍ വിറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നായകന്‍ ആക്ഷന് പുറപ്പെടുകയായി. ഈ കവിളുകള്‍ വിറപ്പിക്കുന്ന 'അഭിനയ മുഹൂര്‍ത്തം' ഒന്നുരണ്ടിടത്ത് ഉപയോഗിച്ചുണ്ടെന്നാണ് ഓര്‍മ്മ. കണ്ടപ്പോള്‍ 'ക-ക-ക-കിരണ്‍' എന്ന് പറഞ്ഞ ഷാഹ്റൂഖിനെ ഓര്‍മ്മ വന്നു.

മാന്ത്രികനായ മെഗാവില്ലനാണ് മറ്റൊരു താരം. നല്ലൊരു നടനായ സിദ്ദിക്കിനെ കൊണ്ട് പക്ഷേ എന്തൊക്കെയോ ഗോഷ്ടികള്‍ കാണിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. The Prestige-ല്‍ Hugh Jackman അവതരിപ്പിച്ച ചില രംഗങ്ങള്‍ ("The New Transported Man") സിദ്ദിക്കിനെ കൊണ്ട് പയറ്റിയിട്ടുണ്ട്.

വിന്‍സെന്റ് കാരണവര്‍ എന്ന തിലകന്റെ കഥാപാത്രത്തിനും കാര്യമായ ചലനങ്ങളുണ്ടാക്കാനുള്ള വകുപ്പില്ല. Ray Ban കണ്ണടയും (ആ Ray Ban ലേബല്‍ അത്രയും വ്യക്തമായി കാണിക്കരുതായിരുന്നു) നരച്ച പോണി-ടെയിലും തിലകന് ഒട്ടും ചേരുന്നില്ല. ഏച്ചുകെട്ടിയാല്‍ മുഴച്ചിരിക്കും. അത്ര തന്നെ!


നല്ലത് എന്ന് പറയാന്‍ കഴിയുന്ന ഏതാനും ചില കാര്യങ്ങള്‍: പശ്ചാത്തല സംഗീതം, സംഘടനരംഗങ്ങള്‍, ക്യാമറ. ഏഡിറ്റിങ്ങും തരക്കേടില്ല. പക്ഷേ ഇവ കൊണ്ടു മാത്രം ഈ സിനിമ 'പൊങ്ങുന്നില്ല'! ഗാനങ്ങള്‍ പരമബോറാണെങ്കിലും പശ്ചാത്തലസംഗീതം ഉഗ്രന്‍. ലാലു അലക്സിന്റെ ഏതാനും രംഗങ്ങളും ചിരിക്കാന്‍ (കളിയാക്കിയതല്ല, ശരിക്കും!) വക നല്‍കുന്നു.

ആദ്യം പറഞ്ഞതുപോലെ, പൃഥ്വിരാജിന് ശേഷം ഇത് ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ 'പുതിയ മുഖം' മാത്രം. പക്ഷേ ഇത് ഈ നടന്റെ കരിയറില്‍ [നമുക്ക്] ഓര്‍ക്കാവുന്ന ഒരു ചിത്രമാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അത് ഏറിയ പങ്കും സംവിധായകന്റെ കുറ്റമാണെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. ചില നല്ല ഭാഗങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും വളരെ മോശം രംഗങ്ങളും ധാരാളം. ഒരു പക്ഷേ, ആദ്യസിനിമ ആയതുകൊണ്ടാവാം. എന്തായാലും ഭാവിയില്‍ നല്ല സിനിമകള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ ഇദ്ദേഹത്തിന് കഴിയട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു (അതിനുള്ള കഴിവുണ്ടെന്നാണ് തോന്നുന്നത്).



Monday, March 1, 2010

സൂഫി പറഞ്ഞ കഥ

പുതുമുഖ സംവിധായകരില്‍ ഏറെ ശ്രദ്ധേയനായ പ്രിയനന്ദനന്റെ സൂഫി പറഞ്ഞ കഥ ഏകദേശം രണ്ടാഴ്ച മുമ്പ് തിയേറ്ററുകളില്‍ പ്രദര്‍ശനത്തിനെത്തി. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇതിനു മുമ്പിറങ്ങിയ നെയ്തുകാരന്‍, പുലിജന്മം എന്നീ ചിത്രങ്ങള്‍ ധാരാളം പ്രശംസ പിടിച്ചുപറ്റിയിരുന്നു.
ഒരു കടലോരപ്രദേശത്തെ ആള്‍ക്കാര്‍ ആരാധിക്കുന്ന ഒരു 'ബീവി'യുടെ ഖബറിന്റെ പിന്നിലെ കഥയോ ചരിത്രമോ ആണ് ചിത്രത്തിന്റെ ഇതിവൃത്തം. കെ.പി. രാമനുണ്ണി 15 വര്‍ഷം മുമ്പെഴുതിയ ഇതേ പേരുള്ള നോവലിന്റെ ചലചിത്രാവിഷ്കാരമാണ് ഈ സിനിമ.

1850-കളിലാണ് കഥ നടക്കുന്നത്. ഒരു പ്രമുഖ ഹിന്ദു മേനോന്‍ കുടുംബത്തില്‍ പിറന്ന കാര്‍ത്യായനി (കാര്‍ത്തി) എന്ന പെണ്‍കുട്ടി ഒരു പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങള്‍ ആരാധിക്കുന്ന മുസ്ലിം ബീവിയായി പരിണമിച്ച കഥ, ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാല്‍ തന്നെ ഇത് ചരിത്രമാണോ കെട്ടുകഥയാണോ എന്ന് കൃത്യമായി നിര്‍വചിക്ക വയ്യ. സ്നേഹവും, കാമവും, ദൈവീകതയും ഒക്കെ നിറം പകര്‍ന്ന, കാല്പനികതയുടെ അതിരുകളില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു കഥ.

കാര്‍ത്തി ജനിച്ചു വീണപ്പോള്‍ തന്നെ അതൊരു അസാധാരണമായ ജാതകമാണെന്ന് അമ്മാവന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു - "സാധാരണക്കരുടെ നല്ലതിനും ചീത്തക്കും അപ്പുറമായിരിക്കും ഇവരുടെ നല്ലതും ചീത്തയും". അമ്മാവന്റെയും കാര്‍ത്തിയുടേയും ബന്ധം വളരുന്നതും അല്പം വിചിത്രമായ രീതിയില്‍ തന്നെയാണ്. അമ്മയും മുത്തശ്ശിയും അമ്മാവനും എല്ലാവരും ഉണ്ടെങ്കിലും എന്തുകൊണ്ടോ ഏകാന്തത നിറഞ്ഞ ബാല്യവും കടന്ന് കാര്‍ത്തി സുന്ദരിയായ യുവതിയായി വളരുന്നു. മാന്ത്രികതയും ദൈവീകതയും കലര്‍ന്ന സംഭവങ്ങളും മരണങ്ങളും ഇതിനിടയില്‍ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്.
പൊന്നാനിയില്‍ നിന്ന നാട്ടില്‍ കച്ചവടത്തിനെത്തുന്ന മാമൂട്ടി എന്ന മുസ്ലിം യുവാവുമായി കാര്‍ത്തി പ്രണയബദ്ധയാകുന്നു. ഇയാളുമായി കാര്‍ത്തി നാടുവിടുന്നു. മതം മാറി, തട്ടമിട്ട്, നിസ്കരിക്കുന്ന സുഹ്റ എന്ന കാര്‍ത്തി പക്ഷേ ഏറെ നാള്‍ കഴിയും മുമ്പു തന്നെ തന്റെ വേരുകളുടെ ആഴങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. വീട്ടുപറമ്പില്‍ ഒരു അമ്പലം വേണമെന്ന സുഹറയുടെ ആവശ്യം നല്ലവനായ മാമൂട്ടി നിറവേറ്റിക്കൊടുക്കുന്നു. ഇതിനേത്തുടര്‍ന്ന് നാട്ടിലുണ്ടാകുന്ന പശ്നങ്ങളോടെയാണ് കഥ മുന്നേറുന്നത്.

കഥ പറയുന്ന സൂഫിയാകുന്നത് ബാബു ആന്റണിയാണ്. ബംഗാളി നടി ഷര്‍ബാനി മുഖര്‍ജി കാര്‍ത്തിയായി വേഷമിടുന്നു. അമ്മാവന്‍ ശങ്കരമേനോനായി അഭിനയിച്ചിരിക്കുന്നത് തമ്പി ആന്റണിയാണ് (ബാബു ആന്റണിയുടെ സഹോദരനാണ് ഇദ്ദേഹം). മാമൂട്ടിയായി വേഷമിടുന്നത് ചിത്രത്തിന്റെ നിര്‍മ്മാതാവ് കൂടിയായ പുതുമുഖം പ്രകാശ് ബാരെ. കൂടാതെ ജഗതി ശ്രീകുമാറും ഒരു പ്രധാന വേഷം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
എല്ലാവരും നല്ല പ്രകടനം കാഴ്ച വച്ചിരിക്കുന്നു. നായികയായ ഷര്‍ബാനി മുഖര്‍ജിയുടെ മുഖത്തിന് കഥാപാത്രം ആവശ്യപ്പെടുന്ന നിഗൂഢമായ വശ്യത ധാരാളമുണ്ടെങ്കിലും, ആവശ്യത്തിലേറെ പ്രായമുള്ളത് പോലെ തോന്നുന്നു. അഭിനയം നല്ലതെങ്കിലും കെങ്കേമം എന്ന പറയുക വയ്യ. 'യക്ഷി'യില്‍ ശാരദ അഭിനയിച്ചതിനോട് സാമ്യമുള്ള ചില രംഗങ്ങളും ഡയലോഗ് ഡെലിവെറിയും ഇതില്‍ കാണാം.
അല്പം 'സ്റ്റിഫ്' ആണെങ്കിലും തമ്പി ആന്റണിയുടെ ശങ്കുമ്മാമയും നന്നായിട്ടുണ്ട്. ഉത്സുകനായ മാമൂട്ടിയെ പ്രകാശ് ബാരെ തെറ്റില്ലാതെ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഒരു പക്ഷേ നോവല്‍ വായിക്കാഞ്ഞിട്ടാകാം, ഈ ചിത്രത്തിന്റെ പ്രമേയം മുഴുവനായി ഉള്‍കൊള്ളാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എന്താണ് കഥയുടെ കേന്ദ്രബിന്ദുവാക്കേണ്ടത് എന്ന് നിശ്ചയിക്കാന്‍, അല്ലെങ്കില്‍ അത് പ്രേക്ഷകനിലേക്കെത്തിക്കാന്‍ സംവിധായകന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. നോവലിലെ എല്ലാ സംഗതികളും 2 മണിക്കൂറില്‍ പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാന്‍ കഴിയാത്തതാണ് പ്രശ്നം എന്ന് ഞാന്‍ ഊഹിക്കുന്നു. ദൈവീകത, സ്നേഹം, കാമം, മതം, മത ഭ്രാന്ത് എന്ന് തുടങ്ങി സ്വവര്‍ഗ്ഗ രതി വരെ, എല്ലാം കൂടിമറിഞ്ഞ് പ്രേക്ഷകനെ കണ്‍ഫ്യൂഷനിലാക്കുകയാണ് ഈ സിനിമ.

ആരാധ്യയായ ബീവിയുടെ കഥ സൂഫി പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്:
   "ബീവി ദൈവമാണോ?"
   "അല്ല മോനേ"
   "പിന്നെ എന്തിനാണ് എല്ലാവരും ബീവിയുടെ അടുത്ത് പോകുന്നത്?"
   "സുഖസുന്ദരമായി ദൈവത്തിന്റെ അടുത്ത് എത്താന്‍"

പക്ഷെ, സിനിമ തീരുമ്പോഴും ഈ പറയുന്നതും ബീവിയുടെ നമ്മള്‍ കണ്ട ജീവിതവുമായി വലിയ ബന്ധമൊന്നും തോന്നുന്നില്ല. കാര്‍ത്തിയെന്ന ബീവിയുടെ മേല്‍ മിന്നിമറിയുന്ന ഭാവങ്ങള്‍ (ചെറിയ അളവിലാണെങ്കില്‍ കൂടി) പലതാണ് - നിഷ്കളങ്കയായ ബാലികയുടെ, ഒരു സാധാരണ പെണ്ണിന്റെ, മച്ചിലെ ദേവിയുടെ, ഒടുവില്‍ കണ്ണകിയുടേയും.

ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും, കണ്ടുമടുത്ത ക്ലീഷേകളില്‍പ്പെടാതെ, ആകാംഷ നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ, മടുപ്പ് തോന്നിപ്പിക്കാതെ സിനിമ കൊണ്ടുപോകുന്നതില്‍ സംവിധായകന്‍ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു. സിനിമ തീരുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ് ഒരു നിരാശ അനുഭവപ്പെടുക. നോവല്‍ വായിക്കുന്നതായിരിക്കും എന്തുകൊണ്ടും നല്ലതെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.

Why Google, why?

Have you noticed that for some time now, Google has been suggesting search phrases when you type text in their search box? I usually use "g phrase" trick with Opera browser, and almost never enter text directly in google.com.


Anyway, try typing in "why do" on google.co.in:



PS: BTW, I was searching for this: Why doesn't my floating-point comparison work?