Saturday, November 27, 2010

Airtel Rebranding

Last week, Airtel announced a re-branding move and unveiled it's new logo and signature tune. The new logo is supposed to represent "a dynamic force of unparalleled energy", and the new tune is again, composed by A.R. Rahman.

In case you hadn't noticed, here are the old and new logos:



Personally, I don't think much of the new logo. According to Airtel guys, it's supposed to be a variation of the lower case 'a'. I do like the font for the "airtel" text (although at first, I thought it looked like the Ubuntu font). I think it looks quite terrible and too abstract to mean anything.

The lower-case letters in the logo text is supposed to indicate humility - something Pioneer tried in 1998:



And, then there's the regular bullshit about dynamism, energy, youth etc. etc. According to Airtel's Sunil Mittal:

"... unique symbol is an interpretation of the ‘a’ in airtel. The curved shape & the gentle highlights on the red color make it warm & inviting, almost as if it were a living object. It represents a dynamic force of unparalleled energy that brings us and our customers closer"

The Internet is already buzzing with negative feedback on the new logo. People have already spotted the similarity to the new Videocon logo.



However, some of the negative feedback should be attributed to the general resistance to change. Here's a site that aims to track the discussions going around the Internet about the whole re-branding business.


But the logo doesn't come close to the new signature tune by A.R. Rahman. The old one, composed by Rahman himself, had become extremely popular - even surpassing the then familiar Titan or Britannia tunes (these tunes have sadly almost slid in to oblivion). Although I wasn't a big fan of the old one, I find the new one to be worse. Rahman fans might be quick to point out that I'll start to like it after I've heard it for the 900th time.



Honestly, I don't know what to make out of it. It sounds more like some African piece. No idea how this relates to Airtel or it's business. Perhaps they wanted to create something that'd appeal to their South African market. The piece by itself is fun to listen to, but it doesn't sound like a signature tune. It's too long and at least to me, is indecipherable. Also, I couldn't help noticing a hint of the Ketchup Song in that music.

I'm of the opinion that signature tunes must be short, simple and easily recognizable. Humming the tune shouldn't require perfect vocal cords or a formal degree in music. Remember how quickly DoCoMo became popular?

Anyway, let's see how this works out for Airtel..



Tuesday, November 9, 2010

കോക്‌ടെയില്‍ - Movie Review

അടുത്തിറങ്ങിയ ചില ചിത്രങ്ങളില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി വലിയ hype ഒന്നുമില്ലാതെയാണ് കോക്‌ടെയില്‍ (cocktail) ഇറങ്ങിയത്. അരുണ്‍ കുമാര്‍ എന്ന സംവിധായകന്റെ ആദ്യ ചിത്രം. തിരക്കഥ സംഭാഷണം അനൂപ് മേനോന്‍. ജയസൂര്യ, അനൂപ് മേനോന്‍, സംവൃത സുനില്‍ എന്നിവര്‍ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രങ്ങള്‍.

മലയാളത്തില്‍ ഈയിടെയായി ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമകളുടെ റീമേക്കുകളുടെ കാലമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഈ ചിത്രവും വ്യത്യസ്തമല്ല. Butterfly on a wheel (2007) എന്ന കനേഡിയന്‍ ചിത്രത്തിന്റെ അസ്സല്‍ മലയാളം പതിപ്പാണീ ചിത്രം. ഒരുവിധം എല്ലാ രംഗങ്ങളും, സംഭാഷണങ്ങളും എല്ലാം അതേപടി പകര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും കോക്‌ടെയില്‍ ഒരു തരക്കേടില്ലാത്ത ചിത്രമാണ് (കോപ്പിയടി ഒരു അപരാധമായി കണക്കാക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍).

കൊച്ചിയിലെ ഒരു പ്രമുഖ കണ്‍സ്ട്രക്ഷന്‍ കമ്പനിയില്‍ ഉന്നതനായ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ് രവി എബ്രഹാം (അനൂപ് മേനോന്‍). ഭാര്യ പാര്‍വതിയും (സംവൃത സുനില്‍) മകളും കൂടിയ സന്തുഷ്ട കുടുംബമാണിദ്ദേഹത്തിന്റേത്. ജോലി സ്ഥലത്തും പിന്നെ മറ്റു ബിസിനെസ്സുകളിലും അസൂയാവഹമായ നേട്ടങ്ങള്‍ കൈവരിച്ച ഇയാള്‍ക്ക് ചില്ലറ ശത്രുക്കള്‍ ഇല്ലാതില്ല. ഭാര്യയും ഭര്‍ത്താവും ഒരു നാള്‍ മകളെ വീട്ടിലാക്കി ഒരു യാത്ര പുറപ്പെടുന്നു. രവി എബ്രഹാമിന് തന്റെ ബോസിന്റെ വീട്ടില്‍ പാര്‍ട്ടിയാണെങ്കില്‍ ഭാര്യക്ക് അവളുടെ കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെയൊരു പാര്‍ട്ടി. മകളെ നോക്കാന്‍ ഒരു ഏജന്‍സി വഴി ഒരു ആയയെ ഏര്‍പ്പാടാക്കി അവര്‍ കാറില്‍ യാത്ര തിരിക്കുന്നു. വഴിയില്‍ ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ച് സൗമ്യനായ ഒരു അജ്ഞാതന്‍ (ജയ സൂര്യ) കാറില്‍ കയറുന്നതോടെ കഥയില്‍ ട്വിസ്റ്റ് സംഭവിക്കുന്നു. ഇയാള്‍ ആരാനെന്നും എന്താണിയാളുടെ ലക്ഷ്യമെന്നും വെളിപെടുന്നതിലേക്കാണ് സിനിമയുടെ ഗതി.

സിനിമയുടെ കഥ സാമാന്യം നല്ലതാണ്. പക്ഷെ cocktail എന്ന പേരുമായി വലിയ ബന്ധമൊന്നുമില്ല. ഒറിജിനല്‍ ഇംഗ്ലീഷ് ചിത്രത്തിന്റെ പേര് അല്പം കൂടി അര്‍ത്ഥവത്താണ്.

ജയസൂര്യയും സംവൃത സുനിലും നന്നായി അഭിനയിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിയേഴ്സ് ബ്രോസ്ണന്‍ അവതരിപ്പിച്ച കഥാപാത്രം ജയസൂര്യ വിശ്വസനീയമായ തരത്തില്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അവസാന ക്ലൈമാക്സ് രംഗങ്ങളില്‍ സംവൃത സുനിലിന്റെ പ്രകടനം കുറച്ചുകൂടി ലഘുവാക്കാമായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നു. അനൂപ് മേനോനും കുഴപ്പമില്ല, പക്ഷേ ഉഗ്രന്‍ എന്ന് പറയുക വയ്യ. സാധാരണ രംഗങ്ങള്‍ നന്നായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും കടുപ്പമുള്ള ഭാഗങ്ങള്‍ അത്ര convincing ആയി ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

ചിത്രത്തിന്റെ കഥ, തിരക്കഥ, സംഭാഷണം, സംവിധാനം എന്നിവയ്ക്കൊന്നും ആര്‍ക്കും പ്രത്യേകം ക്രെഡിറ്റ് കൊടുക്കാനില്ല. ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമയിലെ സംഭാഷണങ്ങള്‍ മിക്കതും അതുപോലെ മലയാളത്തിലേക്ക് തര്‍ജ്ജമ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നാലും മോശമാക്കാതിരുന്നതിന് നന്ദി. ഗാനങ്ങളെല്ലാം നിര്‍ഗുണങ്ങളും അനവസരത്തില്‍ കുത്തിക്കേറ്റിയതുമാണ് (ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമയില്‍ ഗാനങ്ങളില്ലല്ലോ..). ഉദാഹരണത്തിന്, 'വാ മോളേ, നമുക്ക് മമ്മിക്കൊരു ബര്‍ത്ത്ഡേ സോങ്ങ് പാടിക്കൊടുക്കാം' എന്ന് അച്ഛന്‍ പറയുന്നതോടുകൂടി പൊട്ടിവീഴുകയായി ഒരു പാട്ട്! ഇതുപോലൊരു സസ്പെന്‍സ് ത്രില്ലറില്‍ ഈ വക ഗാനങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു.

മികച്ചത് എന്ന് അവകാശപ്പെടാനില്ലെങ്കിലും, സാമാന്യം നല്ല പടമാണ് കോക്‌ടെയില്‍. ക്ലൈമാക്സ് രംഗങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഏച്ചുകെട്ടിയ ഭാഗം ഒഴിവാക്കാമയിരുന്നു എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നു.
പുതിയ സംവിധായകന് ആശംസകള്‍. ഒപ്പം, വെറും റീമേക്കുകളില്‍ നിന്ന് ഉയര്‍ന്ന് കുറേക്കൂടി original വര്‍ക്കുകള്‍ വരട്ടേ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

വാല്‍: 'സിനിമ കഴിയുമ്പോള്‍ പ്രേക്ഷകര്‍ കൈയടിക്കുന്ന ചിത്രം' എന്നാണ് ഈ സിനിമയുടെ പല പരസ്യങ്ങളിലും പറയുന്നത്. സംഗതി സത്യമാണ്. ആള്‍ക്കാര്‍ കൈയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്ന് വച്ച് അത് അത്ര വലിയൊരു കാര്യമാണെന്ന് ആരും ധരിക്കേണ്ട. പ്രേക്ഷകരുടെ മച്യൂരിറ്റിക്കൊരു ഉദാഹരണം: സിനിമയുടെ ഇടയില്‍, അനൂപ് മേനോന്‍ പറയുന്ന ഒരു ഡയലോഗ് ഉണ്ട് - "ഇതിപ്പോള്‍ പദ്മശ്രീ ലെഫ്റ്റ്. കെര്‍ണല്‍ മോഹന്‍ ലാല്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ.....". ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്നെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നിലക്കാത്ത കൈയടിയും വിസിലും. ബാക്കി ഡയലോഗ് ആര്‍ക്കും കേള്‍ക്കാന്‍ പോലും പറ്റിയില്ല! ഇത്രയേയുള്ളൂ ഇവിടത്തെ ഓഡിയന്‍സ്!

അന്‍വര്‍ - Movie Review


ഈ ചിത്രത്തിന് ഒരു അവലോകനം എഴുതുവാന്‍ അല്പം വൈകിപ്പോയെന്നറിയാം. എന്നാലും 'better late than never' എന്നാണല്ലോ :-)
സ്ലോ മോഷന്‍ മന്നന്‍ അമല്‍ നീരദിന്റെ മൂന്നാമത്തെ ചിത്രമാണിത്. ആദ്യം ഇറങ്ങിയ ബിഗ് B (2007) പുതുമ കൊണ്ടും സ്റ്റൈല്‍ കൊണ്ടും പ്രശംസ പിടിച്ചുപറ്റിയിരുന്നല്ലോ. അതിനും രണ്ട് വര്‍ഷം മുമ്പിറങ്ങിയ Four Brothers എന്ന ഹോളിവുഡ് ചിത്രത്തില്‍ നിന്ന് അടിച്ചുമാറ്റിയതാണ് ബിഗ് B (ക്യാമറ ആംഗിള്‍ ഉള്‍പടെ) എന്ന ആരോപണവും (വാസ്ഥവം തന്നെ) നിലവിലുണ്ട്. അതിന് ശേഷം ലാലേട്ടനെ വച്ച് പടച്ച് വിട്ട സാഗര്‍ ഏലിയാസ് ജാക്കി റീലോഡഡ് (2009) അറുബോറന്‍ പടങ്ങളുടെ നിരക്ക് ഒരു വമ്പന്‍ മുതല്‍ക്കൂട്ടാകുക തന്നെ ചെയ്തു.
ഇപ്പോഴിതാ പൃഥ്വിരാജിനെ വച്ച് അമല്‍ നീരദ് വീണ്ടും ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു - അന്‍വര്‍.

കഥ
കൊയമ്പത്തൂരിലെ ഒരു തുണിക്കടയില്‍ നടക്കുന്ന ബോംബ് സ്ഫോടനത്തോടെയാണ് സിനിമ ആരംഭിക്കുന്നത്. അനേകം പേരുടെ മരണത്തിനിടയാക്കിയ ഈ സംഭവത്തിന്റെ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥനായി പ്രകാശ് രാജ് വേഷമിടുന്നു. അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി കൊച്ചിയിലെ ഒരു ലോക്കല്‍ നേതാവായ ബാബു സേഠ് (ലാല്‍) അറസ്റ്റ് ചെയ്യപെടുന്നു. ഇതിനിടെ ഒരു ചെറുകിട ഹവാല ഏജന്റായ നായകന്‍ അന്‍വര്‍ (പൃഥ്വിരാജ്) പിടിക്കപ്പെട്ട് ജയിലിലാകുന്നു. ജയിലില്‍ വച്ച് അല്ലറ ചില്ലറ അടിപ്രശ്നങ്ങളില്‍ പെടുന്ന അന്‍വറിനെ ബാബു സേഠ് സഹായിക്കുന്നു. അന്‍വറും ബാബു സേഠുമായുള്ള സൗഹൃദം അങ്ങനെ തുടങ്ങുന്നു. ബാബു സേഠിന്റെ സഹായത്താല്‍ ജാമ്യം നേടുന്ന അന്‍വര്‍ ഒടുവില്‍ അയാളുടെ വിശ്വസ്തനും വലം കൈയുമാകുന്നു.
വിദേശീയരായ തീവ്രവാദികളുടെ സഹായത്തോടെ ബോംബ് സ്ഫോടനങ്ങളുടെ ഒരു വമ്പന്‍ നിര തന്നെ നടത്താന്‍ പ്ലാനിടുന്ന ബാബു സേഠ് ഈ പദ്ധതിയില്‍ അന്‍വറിനെ പങ്കാളിയാക്കുന്നു. ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ അന്‍വര്‍ ആരാണെന്നും എന്താണയാളുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ലക്ഷ്യമെന്നും നമുക്ക് വെളിപെടുന്നു. കളയാന്‍ മാത്രം സസ്പെന്‍സ് ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും, ഞാന്‍ ഇത്രയും പറയട്ടെ: പൃഥ്വിരാജിനെ വില്ലനാക്കുന്ന ഒരു ചിത്രം എടുക്കാന്‍ മാത്രം വളര്‍ന്നിട്ടില്ല ഒരു സംവിധായകനും ;-)
ഇതിനിടെ മമ്ത മോഹന്‍ദാസ് നായികയുടെ രൂപത്തില്‍ അവതരിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അധികം സ്ക്രീന്‍ ടൈം ഒന്നും ഇല്ല ഈ കഥാപാത്രത്തിന്.

കാര്യം
ആദ്യമേ പറയട്ടെ, ബിഗ് B പോലെത്തന്നെ ഇതും Traitor (2008) എന്ന ഹോളിവുഡ് സിനിമയില്‍ നിന്ന് കടം കൊണ്ടതാണ് (കട്ടതാണെന്ന് പറയാനാണെനിക്കു് കൂടുതലിഷ്ടം). ആ ഇടത്തരം സിനിമ സ്ലോമോഷനില്‍ എടുത്താല്‍ ഏതാണ്ടൊക്കെ അന്‍വറായി. പിന്നെ സ്ലോ മോഷനില്‍ തന്നെ കുറേ സംഘടനരംഗങ്ങള്‍ കൂടി വേണം. Traitor-ല്‍ ഡോണ്‍ ഷീഡില്‍ ആണ് കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.

Traitor-മായി താരതമ്യം ചെയ്താലും ഇല്ലെങ്കിലും, അന്‍വര്‍ ഒരു മികച്ച ചിത്രമല്ല. തുടക്കം മുതല്‍ ഒടുക്കം വരെ ആള്‍ക്കാര്‍ സ്ലോമോഷനില്‍ മറിഞ്ഞു വീഴുന്നതല്ലാതെ impressive ആയി മറ്റൊന്നുമില്ല. ഈ സ്ലോമോഷനിലുള്ള വീഴ്ചകള്‍ എത്ര നേരം കണ്ടിരിക്കും! ചിത്രത്തിന്റെ കഥയും ഒട്ടുമിക്ക രംഗങ്ങളും Traitor-ല്‍ നിന്ന് പകര്‍ത്തിയതാണ്. പക്ഷെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രങ്ങളുടെ characterisation-ല്‍ അന്‍വര്‍ ഏറെ പരാജയപ്പെട്ടു. ഉദാഹരണത്തിന് ബാബു സേഠ് എന്ന കഥാപാത്രത്തെ ആദ്യം അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ഗൗരവക്കാരനായ ഒരു കരിസ്മാറ്റിക് നേതാവായാണ്. പക്ഷേ ഇതേയാളിനെ അല്പം കഴിഞ്ഞ് ഒരു 'ലാക്കല്‍' തമാശ പറയുന്നതായും കാണിക്കുന്നു. ക്യാമറ നിലത്തുവച്ചെടുത്ത ഷോട്ടുകളില്‍ക്കൂടിയും മസില്‍ പിടിച്ചു പറയുന്ന ഡയലോഗുകളിലൂടെയും ഈ കഥാപാത്രം ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ഇമേജ് അതോടുകൂടി തവിടു പൊടി!.

നായക കഥാപാത്രത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും Traitor ഏറെ മുന്നിട്ടു നില്‍ക്കുന്നു. കഥയുടെ ഇടയ്ക്ക് വച്ച് ഈ കഥാപാത്രത്തിന്റെ കൂറ് എവിടെയാണെന്ന് പ്രേക്ഷകര്‍ക്കും, ആ കഥാപാത്രത്തിന് തന്നേയും സംശയം തോന്നിപ്പിക്കന്ന തരത്തിലുള്ള ആത്മസംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ Traitor-ല്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇത്തരം സംശയങ്ങളോ സസ്പെന്‍സോ ജനിപ്പിക്കുന്നതില്‍ അന്‍വറിന്റെ സംവിധായകനും പൃഥ്വിരാജും പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Traitor ഒരു ശരാശരി പടമായിരുന്നെങ്കിലും അതിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല ഭാഗം അതിന്റെ ക്ലൈമാക്സാണ്. അന്‍വറില്‍ ക്ലൈമാക്സ് ആകെ അലങ്കോലമാണ്. നായകന്റെ ആക്ഷന്‍ രംഗങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി വെറുതേ കുറെ ഇടിയും കത്തിക്കുത്തും (എല്ലാം സ്ലോമോഷനില്‍ തന്നെ). ഇതെല്ലാം സഹിച്ചാലും കഴിയുന്നില്ല. പടം അവസാനിക്കുമ്പോള്‍ 'Peace' എന്ന് എഴുതിവരും. എന്നിട്ട് തുടങ്ങുകയായി ഒരു 'ഹിപ് ഹോപ്' ഗാനം. ആ ഗാനവും അതിന്റെ അട്രോഷ്യസ് ചിത്രീകരണവും പടത്തിന്റെ മൂഡ് തന്നെ നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ഗാനം കൊണ്ട് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലെന്നും സീരിയസ് സിനിമക്ക് ശേഷം പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക് സന്തോഷം നല്‍കാന്‍ ഇത് സഹായിക്കുമെന്നോ മറ്റോ അമല്‍ നീരദ് ഒരു പത്രസമ്മേളനത്തില്‍ പറഞ്ഞതായി വായിച്ചു. കഷ്ടം തന്നെ!

അമല്‍ നീരദ് എന്ന സംവിധായകന്റെ കഴിവില്‍ സംശയം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ചിത്രം കൂടിയായി അന്‍വര്‍. ചിത്രത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ പൃഥ്വിരാജിനെ പോലീസുകാര്‍ ഓടിച്ചിട്ട് (chase) പിടിക്കുന്ന ഒരു രംഗമുണ്ട്. ആള്‍ക്കാര്‍ ഓടുന്നത് fast forward ചെയ്ത് കാണുന്നത്പോലെയിരിക്കും. പോലെ എന്നല്ല, അങ്ങനെ തന്നെയാണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നതും. സംവിധായകന്‍ Bourne സിനിമകളും മറ്റും ഒരുപാട് തവണ കാണേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ആള്‍ക്കാര്‍ നടക്കുന്നതും, വീഴുന്നതും, ചാടുന്നതും ഇടിക്കുന്നതുമൊക്കെ താഴെയും ചെരിച്ചും ക്യാമറ വച്ച് പിടിക്കാന്‍ expert ആണെന്നല്ലാതെ അമല്‍ നീരദ് എന്ന സംവിധായകനില്‍ മറ്റൊരു പ്രതിഭയും കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.

അമല്‍ നീരദ് മമ്മൂട്ടിയേയും, മോഹന്‍ലാലിനേയും, ഇപ്പോള്‍ പൃഥ്വിരാജിനേയും വച്ച് ഒരോ സിനിമകള്‍ ഉണ്ടാക്കിയ സ്ഥിതിക്ക് ഇനി സുരേഷ് ഗോപിയേയും, ജയസൂര്യയേയും എന്തിന് കുഞ്ചാകോ ബോബനേയും വരെ പരീക്ഷിച്ചുനോക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.. മൂന്നില്‍ രണ്ട് സിനിമകളും ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമകളുടെ റീമേക് ആണെന്നിരിക്കെ സന്ദേശമുള്ള നല്ല കഥ ജനങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുമെന്നതിന്റെ തെളിവാണ് അന്‍വറെന്നൊക്കെ ഇദ്ദേഹം പത്രസമ്മേളനങ്ങള്‍ വിളിച്ചുകൂട്ടി പറയണമായിരുന്നോ?